Coaching Hilversum

Neem je eigen afslag!

on jun 3, 2018

Coaching en advies voor professionele en persoonlijke ontwikkeling

Enige tijd geleden ontmoette ik dame van eind dertig. Getrouwd, kinderen, drukke baan. Ze wist even niet meer hoe ze verder moest in deze fase van haar werk en leven. ‘Weer een kruispunt’, vertelde ze. Hoewel je bij een kruispunt niet altijd met zekerheid weet welke afslag de goede is, weet je in ieder geval, dat áls je een afslag neemt, het een duidelijke is.

Ze vertelt verder: ‘In dit geval lijkt het meer op een groot verkeersplein, met veel verkeersdrukte. Het is alsof de ene sneller wil zijn dan de andere. Misschien om op tijd de juiste afslag te willen nemen. Voor mij is het inmiddels het plein zonder duidelijke afslagen. Het lijken allemaal afslagen die ik al eerder heb genomen. Afslagen waar ik steeds weer dezelfde – weliswaar in een andere vorm – gebeurtenissen en ervaringen op doe. En met dezelfde gedachten en ervaringen die ik steeds weer lijk mee te nemen. Een soort never ending story.’

Op mijn vraag wat voor haar wel de juiste afslag zou zijn, zegt ze: ‘Het vreemde is dat ik het gevoel heb zoveel meer kennis te hebben dan ik ooit heb geleerd op school, of vanuit mijn werkervaringen of meegekregen heb van vrienden, of mijn gezin. Het lijkt alsof mijn kennis steeds groter wordt. En het is niet zozeer kennis uit boeken maar een kennis, of eigenlijk zijn het meer inzichten, die ik maar niet kan rangschikken. Laat staan dat ik ze kan delen met iemand anders. Tot dit moment. Dat merk ik nu.’

Na een wat lange stilte vraag ik haar of ze haar gevoel verder kan omschrijven. Na een nog wat langere stilte zegt ze het volgende: ‘Word ik gek, of zijn anderen gek, of zijn we allemaal gek?’ Dan vraagt ze of ze haar telefoon mag verbinden met de boom box die op een kastje staat in mijn kamer. Zonder verder iets tegen elkaar te zeggen laat ze het nummer Crazy horen van Gnarls Barkley. We luisteren naar de muziek. Ik ken dit nummer gelukkig en weet daarom een beetje waar de tekst over gaat.

Als het nummer is afgelopen, zegt ze – half zingend, half pratend en een beetje kwetsbaar en met geëmotioneerde stem – de tekst hardop:

I remember when I lost my mind. There was something so pleasant about that place. Even your emotions had an echo in so much space. And when you’re out there, without care, I was out of touch. But it wasn’t because I didn’t know enough. I just knew too much…  Does that make me crazy? Possibly. And I hope that you are having the time of your life. But think twice. That’s my only advise. Come on now, who do you think you are? Ha, ha, ha, bless your soul! You really think you’re in control? Well, I think you’re crazy. Just like me! My heroes had the heart to lose their lives out on a limb. And all I remember is thinkin ‘I wanna be like them’. Ever since I was little, it looked like fun. And it’s no coincedence I’ve come. And I can die when I’m done. Maybe I’m crazy, maybe you’re crazy, maybe we’re crazy. Probably…

Na een kort moment van stilte, kijkt ze me aan. ‘Alles valt op z’n plek nu. Het is goed, hoewel ik niet precies weet wat er gaat gebeuren. Maar ik hoef helemaal geen beslissing te nemen, geen afslag te nemen. De druk om iets te moeten doen, is er niet meer. En dat is het beste om te doen. Voor nu.’ Iedereen kan op z’n eigen moment z’n eigen afslag nemen, en diep van binnen weten we dat van elkaar. Alleen en toch samen, als je elkaar écht weet te ontmoeten.